Ik heb je afgekort tot een letter. Eentje maar. En zelfs dat is al te veel. Liever zou ik willen dat je geen naam had. Dan zou ik je geen enkele gedachte hoeven gunnen en jouw irritante smoelwerk niet voor me hoeven zien.

Eigenlijk is het wel humor dat ik je uitspreek als ‘wee’. Het woord alleen is al een waarschuwing. Alsof ik het van te voren zo bedacht had. Of alsof je ouders voor je geboorte al op de hoogte waren van de vreselijke ellende die jouw aanwezigheid met zich mee zou slepen.