Als Liefde Uit De Lucht Komt Vallen


Om een vallende ster te zien heb je geen dure verrekijker nodig, alleen een heldere hemel en een plek zonder de aanwezigheid van licht. Maar als het zover is, hou je ogen dan goed open. Het is slechts een kortstondig moment van schoonheid. Een kwestie van seconden eigenlijk die opmerkelijk veel aandacht vereist en je ongeduld meerdere malen op de proef zal stellen.

Maar voor zij die volhouden, zullen er zich uiteindelijk tientallen fonkelende kansen aandoen. Bedenk daarbij dat de felst stralende ster altijd het langst op zich laat wachten. Koester echter dit vooruitzicht in plaats je waardering uit eenzaamheid aan de monotone glinstering van de maan te schenken. Het uitstellen van de beloning vergroot immers de vreugde, nietwaar?

Ananda keek met grote nieuwsgierigheid de stille nachtlucht in. Vanachter haar slaapkamerraam had ze al tien minuten naar buiten zitten kijken, maar helaas had ze nog niets bijzonders kunnen ontdekken in de grote, zwarte massa die voor haar lag. Alles bleef donker op een paar bescheiden lichtpuntjes na die ze zo langzamerhand wel met haar ogen dicht wist aan te wijzen.
Omdat ze deze ervaring graag met iemand wilde delen, had ze haar vriend gevraagd bij haar te komen zitten. Deze had zich met veel pijn en moeite bij de voetbalwedstrijd op televisie weggesleept.
“Zeg, hoe lang moeten we hier nog zitten? We wachten al wel een half uur!” sprak Sven geïrriteerd. Hij zat onderuit gezakt naast haar op het bed en zuchtte diep toen het leek alsof hij geen antwoord kreeg.
“Nee, joh. Zo voelt het misschien, maar we zitten hier nog maar een poosje. Op het journaal zeiden ze dat er elk uur wel tien vallende sterren te zien zouden zijn. Dat wil ik echt niet missen.”
Ze zette haar handen wat meer naar achteren om hoger te kunnen kijken.
“Oh, wel tien per uur,” herhaalde Sven met spottende toon. “Dat is nog geen een per vijf minuten!”
Ze gunde hem geen weerwoord.
Hij sprong van bed en knipte het licht aan.
“Hey!” riep ze verontwaardigd. “Ik zei toch nog dat het licht uit moest blijven. Anders kun je ze niet goed zien!”
“Ja, ja, ik weet het! Maar eerst ga ik even iets lekkers halen anders is het niet om uit te houden,” mopperde hij en was al snel om de hoek van de deur verdwenen.
Ananda negeerde zijn kinderachtige gedrag en bleef met volle aandacht voor zich uit staren. Voor haar was de belofte van iets al genoeg. Al zag ze nu in dat het niets naast haar ook een verademing was.