Rood


“Zal ik je helpen met opruimen?” hoorde ik een stem achter me vragen. Ik draaide me om, maar eigenlijk wist ik al wel wie er stond. De stralende blauwe ogen bewezen mijn gelijk, pretogen die ik overal zou herkennen. Een onbedoelde glimlach verscheen op mijn lippen. Eentje die ik snel probeerde te verstoppen, voordat hij het zag. Maar ik kon er niets aan doen, ik moest altijd lachen als ik hem zag. Ook als het eigenlijk niet mocht.

Thijs merkte niets van mijn onzekerheid en lachte vriendelijk terug. “Wat hebben we er weer een bende van gemaakt, hè?”
Ik knikte. “Ja, maar leuk was het wel.”
“Zeker. Maar het is altijd leuk hier. Bij jou.”
Mijn hart bonsde. “Ja…,” mompelde ik. “Dus je kwam toch niet alleen maar voor de hapjes?” Ik had het eigenlijk als grap bedoelt, maar er klonk een zekere ernst door in mijn woorden. Of zocht ik stiekem naar een bevestiging?
“Nee, joh. Voor de drankjes, dat weet je nu toch wel?” plaagde hij en ging op een verhoging bij de rand van het dakterras zitten. Ik ging automatisch naast hem zitten. Deed ik dat altijd?

“Over drankjes gesproken,” zei ik, terwijl ik een halflege fles champagne van het tafeltje naast ons griste, “deze moet ook nog leeg.”
“Ah, dan is het maar goed dat we nog niet aan de afwas zijn begonnen.” Hij overhandigde me een van de twee glazen die naast hem op de grond stonden. Toch wachtte ik even zodat ik eerst voor hem in kon schenken.
“Ik wist niet dat jij ook lippenstift droeg, zeg,” zei ik toen ik zijn glas onder ogen kreeg. Grijnzend liet ik de bubbels vloeien.
“Tuurlijk, vooral naar bijzondere gelegenheden! En je weet dat rood mij erg flatteert.”

Zulke gesprekken hadden we nou altijd omdat we precies hetzelfde gevoel voor humor hebben. Dat is voor mij een enorme opluchting. Bij hem hoef ik niet op mijn woorden te letten, tegen hem kan ik gewoon alles zeggen wat ik denk. Oké, bijna alles… Er zijn waarschijnlijk dingen die ik beter voor me kan houden. We zijn immers vrienden. Beste vrienden. En onze vriendschap is zeer belangrijk voor mij. Te belangrijk.

“Hmm, tuurlijk,” antwoorde ik hem, half in gedachten verzonken. “Dan moet je maar een keer eentje van mij lenen. Ik heb er genoeg.”
“Ja, dat is goed. Want jij hebt weer een heel heerlijk kleurtje op vandaag. Zeer fris, zeer rood, zeer verleidelijk.” Hij nam een flinke slok champagne en zette zijn glas tussen zijn voeten.

“Zoals altijd.” Mijn antwoord klonk speels, maar in werkelijkheid krijg ik altijd knikkende knieën als hij me complimentjes geeft. Des te meer omdat ik bij hem nooit precies weet wat hij nou echt meent of wat bij onze ingeburgerde comedy routine hoort. Ik haat dat, dat ik zo moest raden.

Intussen ging het licht in een gebouw tegenover ons uit. Ik realiseerde me nu pas hoe donker het was geworden. Misschien was het maar beter ook zo anders zou hij nog wel eens de verliefdheid in mijn gezicht kunnen lezen. Ik probeerde dit soort gedachtes uit mijn hoofd te schudden.

“Het verbaasd me toch hoeveel verstand jongens hebben van cosmeticaproducten.” Ik stootte hem zachtjes tegen zijn arm zoals ik wel vaker deed, amicaal met een beetje meer.
“Kijk wat dat betreft is het altijd handig om een vriendin te hebben,” reageerde hij, totaal onschuldig. “Want vrouwen weten van elkaar wel wat ze mooi vinden. Anders was het vast weer een CD geworden, sorry.”

Au! Het v-woord... Dat deed zelfs na honderd keer nog pijn, en elke keer met vernieuwende kracht. Sorry? Nou, inderdaad. Laat die CD maar zitten, als ik geweten had dat die stomme trut mijn cadeau had uitgezocht, had ik het niet zo vaak gebruikt. Dan had ik Thijs vriendelijk bedankt en het rode stukje onzin nog met verpakking en al gewoon uit het raam geflikkerd. Sorry!

Ik besloot me er niet teveel over op te winden. “Zeg, welke CD wil jij eigenlijk voor je verjaardag?” vroeg ik schijnheilig. Natuurlijk merkte hij niks, zoals altijd. Hij zat daar alleen maar mooi te zijn in het flauwe licht van de felgekleurde papieren lantaarns. In het flauwe licht van mijn vertrapte ziel.
Ik nam een laatste slok wijn. “Anders geef ik je wel gewoon een bon, hoor.”