Schuim

Voorzichtig borstelde ze de het donkerbruine haar van haar dochtertje. De pijpenkrullen vielen hierbij speels in het ronde gezichtje. Elke keer dat ze Renee vroeg stil te zitten, had ze opnieuw ontzag voor haar ongelofelijke uithoudingsvermogen. Waar voor andere kinderen rennen, huppelen, dansen en spelen energie kostte, kostte het Renee een wereld aan geduld om zich niet te bewegen. Vooral als ze minutenlang lief bij mama op schoot moest zitten.

“Straks gaan we in bad, hè, mama?” vroeg het kleintje.
Haar moeder knikte. “Ja, als ik klaar ben met je haartjes.” Dit duurde telkens langer dan ze had gedacht. De dikke lokken lieten zich met tegenzin temmen, waardoor ze alvorens natgemaakt te worden eerst eens grondig moesten worden geborsteld.

“Au!” riep het kleintje, geschrokken, en wendde haar hoofd de andere kant op.
“Sorry, lieverd. Ik zal wat voorzichtiger zijn. Blijf je nog eventjes zitten?” vroeg haar moeder en gaf haar een kus op haar kruin. Ze wist dat Renee wat gevoeliger was dan andere kinderen, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Er hoefde maar weinig te gebeuren voordat haar dochtertje geëmotioneerd raakte.

Ongeduldig schopte het kleintje met haar voeten heen en weer. “Mag ik straks extra schuim?”
Haar moeder lachte. “Natuurlijk, lieverd. Maar niet zoveel als vorige keer want je weet vast nog wel wat er toen gebeurde.”
Het kleintje giechelde hevig. “Jaaaa!”
“De hele vloer bedekt met bubbels,” reageerde haar moeder speels en herinnerde zich nog perfect hoe Renee het flesje douche gel uit haar handen had gegrist en vrijwel volledig in bad had laten leeglopen.
“Ik ben gek op bubbels,” zei het kleintje onschuldig.
“Wie niet?” vroeg haar moeder. “maar een beetje minder mag ook wel.”

Ze wist echter dat er in de kleurrijke wereld van haar dochtertje geen maatstaven bestonden voor dingen. Er was alleen ‘ja’ en ‘nee’ , ‘wel’ en ‘niet’ of ‘lief’ en ‘stout’. Grijs moest zij nog ontdekken, al zou dat waarschijnlijk op latere leeftijd gebeuren dan bij andere kinderen. Omdat Renee niet gewoon maar anders was. Niet heel erg anders, maar een klein beetje anders, tenminste dat hadden de artsen gezegd. Niet dat zij dat erg vond en haar dochtertje evenmin.

Toch vroeg ze zich wel eens af of Renee er iets van merkte, of ze er ooit problemen mee had. We zullen er het beste van moeten maken, vertelde ze zichzelf.
Intussen gleed het kleintje van haar schoot en haastte zich naar de badkamer.
“Pak me dan als je kan,” riep ze jolig.
Haar moeder sprong op en snelde haar achterna, zoals altijd. “Je weet toch dat ik veel sneller ben,” loog ze.